ബഹുമാനപ്പെട്ട ഡോക്ടർ എപിജെ അബ്ദുൾകലാം ഇനിയില്ല. ശരിക്കാലോചിച്ചാൽ സങ്കടപ്പെടുകയും വികാരഭരിതരാവുകയുമൊന്നും വേണ്ട. 'ജീവിച്ചതിനു' ശേഷമാണ് അദ്ദേഹം മരിച്ചത്, അവസാന നിമിഷവും കർമ്മനിരതനായിരുന്നു. വളരുന്ന തലമുറക്ക് ആറിവും അറിവിനേക്കാൾ ആവേശവും പ്രോത്സാഹനവും നല്കി വഴിവിളക്കായി. ഇനി അദ്ദേഹം നമ്മോടൊപ്പമില്ല. ഒരു ഭരണാധികാരിയോടുള്ള വിധേയത്വം കലർന്ന ഭയഭക്തിയല്ല അദ്ദേഹത്തോടു നമുക്കുള്ളത്. ഒരദ്ധ്യാപകനോടുള്ള സ്നേഹപൂർണ്ണമായ ഗുരുഭക്തിയാണ്, അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്ഥാനത്തിന്റെ ഉയർച്ചയിലേക്കല്ല നാം കണ്ണുയർത്തി നോക്കിയത്, അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രവൃത്തികളുടെ ഔന്നത്യത്തിലേക്കാണ്. വ്യക്തികൾക്ക് അമാനുഷികപരിവേഷം കെട്ടിവെച്ച്, വിഗ്രഹവത്കരിക്കരുതാത്തതാണ്. അബ്ദുൾകലാമിനെപ്പോലെ ഇനിയൊരാൾ ജനിക്കില്ല എന്നു കേണുകൊണ്ട് നിന്നിടത്ത് തന്നെ നില്ക്കുന്നവരാവരുത് നാം. അദ്ദേഹം പകർന്ന വെളിച്ചത്തിലൂടെ മുന്നോട്ടു നടക്കാം, അദ്ദേഹത്തിന്റെ കർമ്മമണ്ഡലത്തിൽ അദ്ദേഹം വിരാജിച്ചതുപോലെ നമുക്കോരോരുത്തർക്കും അവരവരുടെ പ്രവർത്തനമേഖലകളിൽ കൂടുതൽ ആത്മാർത്ഥതയോടെ ഇടപെടാം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വേർപാടിൽ തളരാതെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഓർമ്മയിൽ മുന്നോട്ടു നീങ്ങാം, ബഹുമാനപ്പെട്ട ഡോക്ടർ എപിജെ അബ്ദുൾകലാം ഇനിയില്ല. ശരിക്കാലോചിച്ചാൽ സങ്കടപ്പെടുകയും വികാരഭരിതരാവുകയുമൊന്നും വേണ്ട. എങ്കിലും ഇപ്പോൾ തമാശകൾ പറഞ്ഞ് ചിരിക്കാനും ചിരിപ്പിക്കാനും തോന്നുന്നില്ല. ഇനി കുറച്ചു മണിക്കൂറുകളിലേക്ക് ഐസിയുവിന്റെ ഔദ്യോഗിക പേജിലും ട്വിറ്റർ , ഗൂഗിൾ പ്ലസ് മുതലായ അക്കൗണ്ടുകളിലും പോസ്റ്റുകളൊന്നുമുണ്ടാവുന്നതല്ല. രാഷ്ട്രത്തിന്റെ/ലോകത്തിന്റെ ദുഃഖത്തിൽ ഞങ്ങളും പങ്കു ചേരുന്നു. നമുക്കിന്നൊരു പുസ്തകം വായിച്ചാലോ? മക്കൾക്കൊരു കഥ പറഞ്ഞു കൊടുത്താലോ? പകുതിയാക്കി വെച്ച ജോലിയിരുന്ന് തീർത്താലോ? കർമ്മരഹിതരായല്ല, കർമ്മ നിരതരായി നമുക്കദ്ദേഹത്തെ സ്മരിക്കാം. Do not stand at my grave and weep, I am not there; I do not sleep. I am a thousand winds that blow, I am the diamond glints on snow, I am the sun on ripened grain, I am the gentle autumn rain. When you awaken in the morning’s hush I am the swift uplifting rush Of quiet birds in circling flight. I am the soft starlight at night. Do not stand at my grave and cry, I am not there; I did not die ~ Mary Elizabeth Frye

ബഹുമാനപ്പെട്ട ഡോക്ടർ എപിജെ അബ്ദുൾകലാം ഇനിയില്ല. ശരിക്കാലോചിച്ചാൽ സങ്കടപ്പെടുകയും വികാരഭരിതരാവുകയുമൊന്നും വേണ്ട. 'ജീവിച്ചതിനു' ശേഷമാണ് അദ്ദേഹം മരിച്ചത്, അവസാന നിമിഷവും കർമ്മനിരതനായിരുന്നു. വളരുന്ന തലമുറക്ക് ആറിവും അറിവിനേക്കാൾ ആവേശവും പ്രോത്സാഹനവും നല്കി വഴിവിളക്കായി. ഇനി അദ്ദേഹം നമ്മോടൊപ്പമില്ല. ഒരു ഭരണാധികാരിയോടുള്ള വിധേയത്വം കലർന്ന ഭയഭക്തിയല്ല അദ്ദേഹത്തോടു നമുക്കുള്ളത്. ഒരദ്ധ്യാപകനോടുള്ള സ്നേഹപൂർണ്ണമായ ഗുരുഭക്തിയാണ്, അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്ഥാനത്തിന്റെ ഉയർച്ചയിലേക്കല്ല നാം കണ്ണുയർത്തി നോക്കിയത്, അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രവൃത്തികളുടെ ഔന്നത്യത്തിലേക്കാണ്. വ്യക്തികൾക്ക് അമാനുഷികപരിവേഷം കെട്ടിവെച്ച്, വിഗ്രഹവത്കരിക്കരുതാത്തതാണ്. അബ്ദുൾകലാമിനെപ്പോലെ ഇനിയൊരാൾ ജനിക്കില്ല എന്നു കേണുകൊണ്ട് നിന്നിടത്ത് തന്നെ നില്ക്കുന്നവരാവരുത് നാം. അദ്ദേഹം പകർന്ന വെളിച്ചത്തിലൂടെ മുന്നോട്ടു നടക്കാം, അദ്ദേഹത്തിന്റെ കർമ്മമണ്ഡലത്തിൽ അദ്ദേഹം വിരാജിച്ചതുപോലെ നമുക്കോരോരുത്തർക്കും അവരവരുടെ പ്രവർത്തനമേഖലകളിൽ കൂടുതൽ ആത്മാർത്ഥതയോടെ ഇടപെടാം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വേർപാടിൽ തളരാതെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഓർമ്മയിൽ മുന്നോട്ടു നീങ്ങാം, ബഹുമാനപ്പെട്ട ഡോക്ടർ എപിജെ അബ്ദുൾകലാം ഇനിയില്ല. ശരിക്കാലോചിച്ചാൽ സങ്കടപ്പെടുകയും വികാരഭരിതരാവുകയുമൊന്നും വേണ്ട. എങ്കിലും ഇപ്പോൾ തമാശകൾ പറഞ്ഞ് ചിരിക്കാനും ചിരിപ്പിക്കാനും തോന്നുന്നില്ല. ഇനി കുറച്ചു മണിക്കൂറുകളിലേക്ക് ഐസിയുവിന്റെ ഔദ്യോഗിക പേജിലും ട്വിറ്റർ , ഗൂഗിൾ പ്ലസ് മുതലായ അക്കൗണ്ടുകളിലും പോസ്റ്റുകളൊന്നുമുണ്ടാവുന്നതല്ല. രാഷ്ട്രത്തിന്റെ/ലോകത്തിന്റെ ദുഃഖത്തിൽ ഞങ്ങളും പങ്കു ചേരുന്നു. നമുക്കിന്നൊരു പുസ്തകം വായിച്ചാലോ? മക്കൾക്കൊരു കഥ പറഞ്ഞു കൊടുത്താലോ? പകുതിയാക്കി വെച്ച ജോലിയിരുന്ന് തീർത്താലോ? കർമ്മരഹിതരായല്ല, കർമ്മ നിരതരായി നമുക്കദ്ദേഹത്തെ സ്മരിക്കാം. Do not stand at my grave and weep, I am not there; I do not sleep. I am a thousand winds that blow, I am the diamond glints on snow, I am the sun on ripened grain, I am the gentle autumn rain. When you awaken in the morning’s hush I am the swift uplifting rush Of quiet birds in circling flight. I am the soft starlight at night. Do not stand at my grave and cry, I am not there; I did not die ~ Mary Elizabeth Frye